ចាប់ពីអាយុរ​ ២០ឆ្នាំ ដល់៣០ឆ្នាំ សូមគិតឲ្យបានច្រើនអំពីផ្លូវដែលត្រូវដើរខាងមុខ ហើយកាត់បន្ថយអ្វីរាំងស្ទះបេសកម្មរបស់អ្នក

មានមនុស្សជាច្រើនរវល់គ្មានពេលទំនេរ តែសម្ធិផលដែលទទួលបានមកវិញបែរគ្មានអ្នីជាដំកំភួន ហេតុផលសំខាន់គឺនៅត្រង់ ពួកគាត់បានចាប់ផ្តើមខុសនៅ ចន្លោះអាយុរ ២០ឆ្នាំ ទៅ៣០ឆ្នាំ ។

ជិវិតរបស់មនុស្សប្រៀបបានដូចជាការប្រណាំងប្រជែងនៅលើផ្លូវដ៏វែងមួយ ក្នុងការប្រណាំងប្រជែងនេះពួកយើងនឹងជួបនូវផ្លូវបំបែកជាច្រើនរបស់ជីវិត ហើយរាល់ក្រោយពេលផ្លូវបត់ គន្លងរបស់មនុស្សម្នាក់តែងតែមានការផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង។ ដូចច្នេះប្រសិនបើអ្នកមិនចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលបរាជ័យ សូមពិចារណាឲ្យបានមុនសម្រាប់ដំណើរជីវិតនៅពេលអនាគត់ វ័យសំខាន់បំផុតរបស់មនុស្សគឺអាយុរចន្លោះ ពី២០ឆ្នាំទៅ៣០ឆ្នាំ។

១. ប្រសិនបើអ្នកសំរេចថាត្រូវធ្វើតែម្តង តើអ្នកខ្លាចអ្វីដែលត្រូវចាប់ផ្តើមឲ្យបានមុនបន្តិច

នៅប្រទេសចិនមានអនុបណ្ឌិតវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រ អាយុរ៣០ឆ្នាំម្នាក់ គិតថាខ្លួននិងងាយស្រួលស្វែងរកការងារដ៏ល្អមួយដោយពឹងទៅលើសញ្ញាបត្រ័ដែលចេញដោយសកលវិទ្យាល័យដ៏ល្បីមួយ។ ក្រោយមកបន្ទាប់ពីបានដាក់ពាក្រសុំការងារនៅ Alibaba 16ដង 10​ នៅ Tencent 7 ដងនៅ Meituan និង 3ដងនៅ Baidu បរាជ័យទាំងអស់ គាត់ក៏បានដឹងថា៖ ចំពោះមុខ បទពិសោធន៍ការងារជាក់ស្តែងរបស់បេក្ខជនដ៏ទៃទៀត សញ្ញាបត្រ័មួយសន្លឹកគឺគ្មានតម្លៃអ្វីទាំងអស់។ 

មានមនុស្សជាច្រើនជួបស្ថានភាពដូចច្នេះ ទោះបីជាមានសញ្ញាបត្រ័មួយសន្លឹកនៅក្នុងដៃការអភិវឌ្ឍន៍របស់ការងារមិនមានការរលូនដូចអ្វីដែលខ្លួនបានគិត។ ដូចច្នេះកត្តាសំខាន់បំផុតដែលជិះឥទ្ធិពលដល់ការវិវត្តន៍នៃការងាររបស់គេគឺអាយុរ។ រាល់ក្រុមហ៊ុននីមួយៗមានទំនោក្នុងការជ្រើសរើសបុគ្គលិកដែលមានអាយុរវ័យក្មេង ពីព្រោះពួកគេមិនទាមទារប្រាក់ខែខ្ពស់ និងមានសម្ថភាពសមស្រប និងអាចទ្រាំនិងសម្ពាធបានល្អជាង។ ទន្ទឹមនិងនេះបណ្តាក្រុមហ៊ុនរួចរាល់និងចំណាលពេលវេលាដើម្បីបណ្តុះបណ្តាល និងណែនាំបុគ្គលិកដែលមានបទពិសោធន៍តិចតួចពីតំបូង បន្ទាប់មកទៀតបំពាក់បំប៉នភាពស្មោះត្រង់ដ៏យូរអង្វែងរបស់ពួកគេសម្រាប់ស្ថានប័នោះ។ ដូចច្នេះ លើកលែងតែបទពិសោធន៍ដ៏ក្រាស់ក្រែល  មិនអញ្ចឹងបើសំអាងតែលើសញ្ញាបត្រ័មួយសន្លឹកវាពិបាកណាស់ដែលធ្វើឲ្យអ្នកដែលជ្រើសរើសបុគ្គលិកបើកភ្លើងខៀវសម្រាប់អ្នក។ 

យើងអាចឃើញថា ដំណើរជីវិតនិងនាំមនុស្សយើងម្នាក់ទៅកាន់ទីកន្លែងមួយខុសៗគ្នា អាចជាទីកន្លែងមួយដែលយើងប្រាថ្នា ឬជាទីកន្លែងមួយដែលយើងព្យាយាមជៀសឆ្ងាយ។ ដូចច្នេះល្អបំផុតសូមដៅទិសដៅ និងគោលបំណងរបស់អ្នកឲ្យបានលឿនបំផុត ហើយកាន់ចង្កូតជីវិតរបស់អ្នកដោយខ្លួនឯង ហើយឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវដ៏ច្បាស់លាស់មួយនិងសមស្របជាមួយអ្នកបំផុត។ បើសិនជាអ្នកបាត់បង់ឪកាសនៅផ្លូវបំបែកនេះ អ្នកត្រូវតែរង់ចាំរហូតដល់ផ្លូវបំបែកផ្សេងទៀត ។ ដូចច្នេះវាខាតពេលវេលាច្រើនសម្រាប់អ្នក ហើយគម្លាតរវាងអ្នកនិងអ្នកដ៏ទៃកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នា។ មនុស្សដែលមានអាយុរ២២ឆ្នាំ បើមានការខុសឆ្គងម្តង គេនៅមានឪកាសសម្រាប់កែប្រែកំហុសឆ្គងរបស់ពួកគេ ពីព្រោះពួកគេនៅក្មេងដែលជាដើមទុនមួយដ៏ធំបំផុតរបស់ពួកគេ។ តែប្រសិនបើមនុស្សដែលមានអាយុរ៣០ឆ្នាំមានការខុសឆ្គងវិញអ្វីដែលគេត្រូវកែនិងធ្វើវាឲ្យប្រសើរឡើងវិញ វាត្រូវចំណាយពេលវេលានិងថវិកាច្រើនជាងជាច្រើនដងបើប្រៀបទៅនិងអ្នកដែលមានអាយុរក្មេងជាង។ មិនថាអ្នកបានបញ្ចប់ការសិក្សាពិសកលវិទ្យាល័យដែលល្បីយ៉ាងណាក៏ដោយក៏វាមិនអាចផ្លាស់ប្តូរអ្វីបានច្រើនដែរ។

២. គ្រប់គ្រងពេលវេលា៖ ប្រើថាមពល៨០% សម្រាប់២០%នៃរឿងដ៏សំខាន់បំផុត

ក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលបុគ្គលិគ អំពីការគ្រប់គ្រងពេលវេលា អ្នកបណ្តុះបណ្តាលបានលើកឡើងសំណួរដ៏សាមញ្ញមួយសំណួរ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា «​ ប្រសិនបើមានការងារពីរកើតឡើងក្នុងពេលតែមួយ ការងារមួយជាការងារបន្ទាន់ និងការងារមួយទៀតជាការងារសំខាន់ តើអ្នកនឹងជ្រើសរើសការងារមួយណាមកធ្វើមុន?»

ចម្លើយរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺ « ជ្រើសរើសការងារបន្ទាន់មកធ្វើមុន» នៅពេលនោះចម្លើយរបស់អ្នកបណ្តុះបណ្តាលគឺ «ជ្រើសរើសការងារសំខាន់មកធ្វើមុន» ។

ចម្លើយនោះធ្វើឲ្យអ្នកចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាលនោះមានការងឿយឆ្ងល់ជាខ្លាំងនៅពេលនោះ។ ក្រោយមកជាច្រើនឆ្នាំទើបពួកគេយល់បណ្តើរៗពីចម្លើយដែលអ្នកបណ្តុះបណ្តាលបានលើកឡើងនៅពេលនោះ។

ក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗតែងតែជួបរឿងជាច្រើនដែលត្រូវដោះស្រាយ រវល់ពេញមួយថ្ងៃគ្មានពេលទំនេរតែនៅពេលដែលមកអង្គុយគិតពួកគេមិនដឹងថាពួកគេបានធ្វើអ្វីខ្លះ​ដែលមានប្រយោជន៍ក្នុងពេលដែលគេកំពុងធ្វើនោះ។ ហេតុផលគឺពួកគេបានមើលស្រាលពីភាពសំខាន់៖

១. ថាមពលរបស់មនុស្សមានកម្រិត យើងមិនអាចធ្វើរឿងទាំងអស់បានទេ។
២. តាមទ្រឹស្តីរបស់ Pareto ឬហៅថា ទ្រឹស្តី ៨០/២០, ២០%នៃការងារដែលសំខាន់នឹងកំណត់សម្ធិផល៨០%ដែលយើងទទួលបាន។

ដោយផ្អែកលើ២ចំណុចនេះ យើងគួរតែប្រមូលថាមពល៨០%របស់យើងផ្តោតទៅលើ២០%នៃរឿងសំខាន់ ពីព្រោះថារឿងទាំងនោះមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អនាគត់របស់យើង។ ប្រសិនបើពីមុនមកយើងបានចំណាយថាមពល៨០%របស់យើងទៅលើរឿងដែលមិនសំខាន់ យើងនិងឃើញថាយើងមានបញ្ហាជាច្រើន ហើយពេលវេលាក៏កាន់តែខើចគ្មានពេលដើម្បីដោះស្រាយវាឡើយ។

ពេលដែលការងារ២០%ត្រូវបានដោះស្រាយពីមុនមក វាបណ្តាលការងារដែលបន្ទាន់នឹងត្រូវបានកាត់បន្ថយដោយឯកឯង។ ផ្ទុយទៅវិញបើការងារដែលសំខាន់នៅតែបង្គរទុកនៅខាងក្រោយ វានឹងក្លាយទៅជាការងារដែលបន្ទាន់ផ្សេងទៀតហើយពិបាកនឹងដោះស្រាយជាងមុនរាប់ដង ដែលធ្វើឲ្យយើងត្រូវចំណាយពេលវេលានិងថាមពលច្រើនសម្រាប់ដោះស្រាយវា។

បុរសម្នាក់បញ្ចប់ការសិក្សាដោយទទួលបាននិទ្ទេសល្អប្រសើរ ហើយមានបទពិសោធន៍ច្រើនតាំងពីក្នុងសាលា ហើយការដែលទទួលបានការងារល្អមួយសម្រាប់គាត់គឺគ្មានអ្វីពិបាកទេ។ បន្ទាប់ពីធ្វើការបានរយៈពេល២ឆ្នាំ លទ្ធផលធ្វើការងាររបស់គេក៏ល្អ តែដោយសារតែចូលចិត្ត គិតថាដើរដល់ណាគិតដល់នឹង អញ្ចឹងនៅពេលដែលជ្រើសការងារគាត់តែងតែរើសក្រុមហ៊ុនដែលមិនធំណាស់ណាទេ។ បន្ទាប់មកនៅពេលដែលការអភិវឌ្ឍន៍របស់ក្រុមហ៊ុនមិនមានស្ថេរភាព គាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលចិត្តក៏បានលាឈប់ពីការងារ ហើយក៏ទទួលការងារថ្មីមួយផ្សេងទៀតនៅធានាគារដែលណែនាំដោយមិត្តភក្កិរបស់គាត់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រយៈពេល២ខែក្រោយមកបុរសម្នាក់នោះក៏យល់ឃើញថាការងារដែលគាត់កំពុងធ្វើគឺគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល ដែលមិនមានការPromote យូរអង្វែងហើយក៏សម្រេចចិត្តលាឈប់ពីការងារ ហើយក៏ទៅរៀនបន្តរនៅបរទេសអស់រយៈពេលជិត២ឆ្នាំហើយចំណាយថវិការរាប់ពាន់ដុល្លារ ក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សានៅបរទេសបុរសម្នាក់នោះក៏ត្រលប់មកធ្វើការនៅធានាគារវិញជាមួយតំណែងដែលធំជាងមុននិងសំពាធក៏ធ្ងន់ជាងមុនផងដែរដោយសារតែសេដ្ឋកិច្ចនៅលើទីផ្សារមានការធញលាក់ចុះ។

ក្រោយកំហុសឆ្គងក្នុងការងារ និងត្រូវមេស្តីបន្ទោសជាខ្លាំងគាត់ក៏បានមកអង្គុយគិតនិងពិចារណាពីខ្លួនរបស់គាត់ឡើងវិញ ថាតើការជ្រើសការងារនៅធានាគារ និងការទៅរៀនបន្តរជាជម្រើសទីមួយរបសើគាត់ដែរឬទេ?

បញ្ហារដូចច្នេះភាគច្រើនស្ថិតនៅលើការគ្រប់គ្រងពេលវេលា នៅពេលដែលយើងមិនទាន់រកឃើញដំណោះស្រាយសមស្របទេ ការប្រើប្រាស់ពេលវេលានិងថាមពលទៅលើរឿងដែលមិនសំខាន់នឹងបណ្តាលយើងទទួលបានលទ្ធផលដែលមិនពេញចិត្ត។

ក្នុងដំណើរការគ្រប់គ្រងធនធានមនុស្ស នរណាក៏ចង់ទទួលបានលទ្ធផលដោយមិនបាច់ចំណាយពេលវេលាដោយដើរទៅលើផ្លូវដែលខុសនោះទេ។ ដូចច្នេះរាល់ការងារ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវកំណត់ឲ្យបានច្បាស់បញ្ហារ២ដែលសំខាន់គឺ

(១). គោលដៅ៖ ចាំបាច់ត្រូវធ្វើអ្វី? អាចធ្វើអ្វី? សមស្របដើម្បីធ្វើអ្វី? ហើយធ្វើយូរអង្វែងតាមទិសដៅណា?
(២). ដំណោះស្រាយ៖​ គួរធ្វើដូចម្តេច? គួរបែងចែកជាជំហានយ៉ាងដូចម្តេចដើម្បីទៅដល់គោដៅរបស់យើង? រាល់ជំហាននីមួយៗត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ដំបូងត្រូវមានទិសដៅ បន្ទាប់មកគឺត្រូវមានដំណោះស្រាយ។ ជ្រើសរើសមុន ក្រោយមកខិតខំប្រឹងប្រែង នេះគឺជាអាថ៍កំបាំងដ៏សាមញ្ញបំផុតដើម្បីទទួលបានជោគជ័យ។ ទ្រឹស្តីនេះមានលក្ខណៈសាមញ្ញបំផុតប៉ុន្តែក្នុងការអនុវត្តន៍មិនមានមនុស្សជាច្រើនទទួលបានលទ្ធផលល្អទេ។